Kocham....

Naprawde go kocham, naprawde mi zalezy i najprawdziwej w swiecie chcialabym żeby to byl ON, tak juz na zawsze, obok mnie.... Zebym mogla budzic sie przy nim i zasypiac, wieczorami wtulac sie w jego ramiona, a w piatkowy wieczor pic czerwone wino i uprwiac dziki sex....:)

Tak serio to sie boje, boje sie jak cholera, ze go strace i mam calkowita swiadomosc, ze wlasnie przez to uczucie tak moze sie stac.... Najwazniejsze, ze jest miedzy nami dobrze, ostatnie weekendy, swieta spedzilam naprwde wspaniale, przy boku mojego mezczyzny tylko najbardziej boli fakt, ze mieszkamy spory kawalek od siebie...

Wlasciwie juz ten dystans sie zmniejszyl, przeprowadzilam sie i mamy do siebie o polowe krotsza droge, to jest wielki plus... Minusem jest to, ze wciaz widzimy sie w weekendy, a ja tak bardzo chcialabym miec go na codzien.... Tak jak powinein wygladac kazdy normalny zwiazek...

Dzisiaj znowu poczułam ten "zapach", zapach Anglii, moze ktos sie z tego smiac, ale wlasnie poczulam to w powietrzu, to co czulam pierwszego dnia jak tu przylecialam.... Takie szczescie ze tu jestem, a zarazm niepkoj co bedzie dalej... Bo przeciez zyje tu, pracuje, poznalam faceta, mam prawie 30 lat na karku i zadych konkretnych planow na przyszlosc, zadnych dzieci, malzenstw, rozwodow, nawet sypiam i mieszkam sama.... To jest straszne, straszne jest zyc samemu, samemu zasypiac i budzic sie... Adam tego nie rozumie, jemu to chyba tak pasuje... a ja nie wiem jak to dalej bedzie ygladalo, nie wiem ile tak wytrzymam.... Chce ukladac sobie zycie, chcialabym bardzo miec dziecko moze nie teraz, ale za rok,.. poltora, tak... to bylby odpowiedni czas.... Tylko wiem, ze nie bede go miec, bo nie mam  letniego zwiazku z facetem, wspolnych wakacji ferii, wzlotow i upadkow... Czasami mysle, ze zmarnowalam to swoje zycie, ze wciaz jest tak jakbym miala 17 lat... a przeciez jestem kobieta...

...znów nie jest tak jak mialo byc
ogarnij sie i nie patrz w tył...

Ciagle cos nie tak....

Staram się żyć... Życ kazdego dnia kiedy otwieram oczy, moje mysli kieruja sie ku przyszlosci gdzie nie ma zupelnie nic, gdzie nie ma obok mnie nikogo, gdzie nikogo nie kocham, nikt nie kocha mnie.... Zadaje sobie pytanie, ile razy jeszcze musze wszystko spieprzyc w swoim zyciu, ile jeszcze razy musze upasc i podnosic sie, ile razy musze uczyc sie na bledach, powoli dochodze do wniosku, ze ja juz sie do tego nie nadaje..., Nie nadaje sie do nowych zwiazkow, do milosci, do poznawania nowych facetow, boje sie kochac, boje sie... bo chyba chcialabym od razu takiej pewnosci, tego zeby facet zapewnil mnie, ze bede tylko ja, a widze, ze faceci nie kochaja na zawsze, nie kochaja na lata, kochaja dla tych pieknych chwil, ale chwile sa ulotne jak motyle... Potem jest szara rzeczywistosc, monotonnosc i kazdy idzie w swoja strone, ale na tym wlasnie polega zycie... Nie zawze jest pieknie, kolorowo... Pozniej nigdy juz nie jest jak na poczatku, ale nie kazdy to rozumie....

Adama kocham, myslalam, ze to ten jedyny.... Myslalam, ze On mnie kocha.... Tak mowil, tez mowil, ze tak czul, ale ze nie mozna nikogo do niczego zmusic. Slysze, ze na ta chwile nie chce sie spotykac, a pozniej, ze przyjedzie, ze pojedziemy nad morze jak sie przeprowadze, ze to i tamto... Przyjechal, przytulal, calowal, ale nie mam pewnosci kim dla niego jestem, bardzo boje sie, ze go strace, ze juz go nie bedzie w moim zyciu, dlatego do niego pisze, dzwonie, ale czuje, ze on ma mnie chyba dosyc, ze to powoli sie sypie i zastanawiam sie.... Caly czas sie zastanawiam cy sama nie odejsc, wtedy nie bede tak bardzo cierpiec, nie bede tak bardzo plakac, nie bedzie tak bardzo bolalo mnie serce....

Przeprowadzam sie, a raczej wyprowadzam z pieknego miasteczka, to naprawde jest trudne kiedy mieszka sie nad morzem od wrzesnai do marca, a w lato wraca na stare smieci, ale moze tak mialo byc, a moze nigdy nie mialam sie wyprowadzac stamtad do kad jade.... Chce byc blizej Adama, wiem ze ja ciagle sie poswiecam, wiem ze on by sie nie przeprowadzil, wiem tez, ze juz nie mialam sie poswiecac dla facetow... Wszystko mi sie pieprzy..... Dalabym duzo zeby bylo z A. tak jak wczesniej..... :(

Czas...

Czasami czas pomaga nam w zyciu… Pomaga nam zapomniec o ludziach, ktorzy nas skrzywdzili, o sytuacjach, ktore wstrzasnely naszym zyciem, czasami czas sprawia, ze zaczynamy sie przyzwyczajac do sytuacji, do ludzi, a kiedy indziej sprawia, ze o tych ludziach zaczynamy myslec coraz mniej, bo przekonujemy sie kim jestesmy dla tych ludzi. Czesto traktuje ludzi zbyt dobrze, czesto ufam za bardzo, kocham ich i bylabym w stanie zrobic dla przyjaciol wszystko, czesto tez przekonuje sie, ze za to co bym dla nich zrobila dostalabym kopa od zycia, lzy w oczach i uczucie, ze jestem na tym swiecie zupelnie sama, a przyjaciele byli tylko dlatego, ze mieli ku temu cel. Teraz to ja potrzebuje pomocy, teraz to ja jestem w trudnej sytuacji i widze, ze kompletnie nie mam na kogo liczyc. Jestem sama w obcym kraju, boje sie, lzy naplywaja do oczu, a moja glowa przestaje funkcjonowac. Nie wiem co robic, jak zyc, co bedzie jutro. Czas mnie w tej chwili niszczy

Moje zycie zmienio sie wlasnie w Sylwestra, a moze kilka dni przed.....

Rok 2015 patrzac z perspektywy czasu. byl dla mnie szkola życia, nie chcialabym go powtarzac, przezyc jeszcze raz.... Ogolnie zaczal sie wspaniale, mialam przy sobie mezczyzne z ktorym chcialam byc do konca zycia, z ktorym mialam plany, wspolne marzenia.... Bylam najszczesliwsza kobieta na swiecie, nie pragnelam nic wiecej, naprawde nic wiecej, bo wszystko co moglam chciec to szczescie, ktore on mi dawal.... Pierwszy raz w zyciu czulam sie szczesliwa, dzieki temu uwazalam, ze wyjazd za granice byl najlepsza decyzja w moim zyciu...

Kilka miesiecy pozniej facet mojego zycia zostawil mnie z jedna walizka ubran do zycia, bez pracy, dachu nad glowa i w innym kraju, ale udalo mi sie tutaj wrocic, kazdy mi mowil: badz silna.... Tylko jak byc silnym jesli jest sie samemu? Jesli wokol nie zna sie nikogo, nie ma do kogo sie odezwac, nie ma z kim porozmawiac... Przyjezdza sie do nowego miejsca, nowi ludzie, nowa praca, nowe miasto, jak zyc....Wtedy upadlam bardzo nisko, tak nisko jak jeszcze nigdy w swoim zyciu... Kiedys ktos mi powiedzial.... Ile razy jeszcze musisz upasc, zeby cos zrozumiec...? Zaczelam pic, ale nie tak jak czasami pije sie z rozpaczy czy innego powodu, pilam coraz wiecej, imprezowalam wiecej, probowalam stanac na nogi, ale dalej brnelam w alkohol. To on pomagal mi zyc, to on powodowal, ze nie myslalam o problemach, ze potrafilam normalnie polozyc sie spac.... a nie siedziec kilkanascie dni bez snu, wiec uwazalam, ze mi pomaga.... Rano i tak lapalam dola, jadac do pracy plakalam.... Myslalam o swoim zyciu i o tym, z ejestem sama. Odrzucalam od siebie facetow, nie pozwalalm im sie zblizac... Nie chcialam sie angazowac, nie chcialam cierpiec... Czulam, ze wciaz kocham tamtego czlowieka, czlowieka, ktory sprawil, ze nie chcialam juz zyc.... Mowilam to znajomym, mowilam, ze nie chce budzic sie rano, ze nie mam po co otwierac oczu, po co chodzic do pracy, ale bylui przy mnie... Byli i ci blizsi i ci nowi znajomi, dziekuje im, ze po 3 miesiacach zmadrzalam, przemyslalam, ze znowu chcialam zyc...

Pozniej poznalam kolejnego faceta, poznawalam ich wielu, ale ten cos w sobie mial.... Rzucilam dla niego wszytsko, rzucilam dla niego swoje zycie, prace, przyjaciol, miasto ktore pokochalam... Dlaczego...? Chyba dlatego, ze chcialam zaczac zyc normalnie, chcialam byc szczesliwa i miec plany takie jak mialam z Kuba, chcialam stworzyc prawdziwy zwiazek oparty na zaufaniu, chcialabym miec kiedys dzieci, stworzyc rodzine, zyc.... nie tylko istniec....

Ten zwiazek bardzo szybko okazal sie kolejna pomyka, ciagle awanury, nie wracanie prosto z pracy do domu, nieodbieranie telefonow, my nawet nie rozmawialismy, chyba nie mielismy o czym, potem slowa, ze teskni za swoja byla, ze zawsze bedzie ja kochal... Moje dwie proby wyprowadzki, wracalam.... Nie wiem wlasciwie po co... Moze chcialam to ratowac, moze nie chcialam ciagle probowac i zaczynac od nowa, nie chcialam juz nikogo nowego poznawac... Jelsi dwoje ludzi chce, zawsze sie dogada, na wszystko potrzeba czasu, ale i checi..

Drugi raz w zyciu zostawil mnie facet, tylko tym razem jakos tego nie przezywalam, uodpornilam sie, a moze po prostu nie byl dla mnie nikim waznym.... Znowu nowe miasto, nowa praca i nowi ludzi i On.... Facet do ktorego dostalam nr od znajomej jako prezent na swieta....

Po pierwszej rozmowie przez telefon nie maialm ochoty wiecej z nim rozmawiac, ale w koncu pojechalam do niego na Sylwestra i nie zaluje... Poznalam naprawde madrego, sympatycznego faceta, nie zadnego cwaniaka, tylko mezczyzne, ktory twardo stapa po ziemi...

Sylwestra sedzilismy w domu z jego znajomymi,  dwa kolejne wieczory spacerowalismy po Londynie i chyba wtedy poczulam w sobie takie cieplo, cieplo szczescia.... To jak spacerowalismy, rozmawialismy... przytulalismy sie, bardzo mi tego brakowalo, takiego szczerego ciepla, ktore moglby mi ktos dac....

Potem on przyjechal do mnie, spacerowalismy po plazy, robilismy zdjecia, smialismy sie.... i tak minelo nam 6 cudownych dni...